flip flap artık Brezilya çimlerinde

Haftalık 130.000 euro ya flamengo ile anlaşmış ronnie. Deivid de souza ile takım arkadaşı olacak yani. 10 numaralı formayıda geçirmiş hemen sırtına. Milan kulislerinde üzüntü hakim ingilizcem yettiği ölçüde anladığım kadarıyla. Aynı zaman da gidişi ile mutlu olan taraftarların bazıları ise ronnie nin sürekli sakatlığından şikayetçi. Hatta luxemburgo ya sakat ronnie verdik deyip dalga geçenlerde çokça miktarda. Hatta libertadores kupasında dahi oynayamayakmış prosedür gereği. enteresan.

Sonuş olarak Barcelona kendisinden vazgeçerken hiç zorlanmadı ve şuan geldikleri yer malum, Kimse almak istemedi o dönemde ronnie yi ve şimdi Milan'da kolayca bırakıyor ronnie'yi. Demek ki bilmediğimiz şeyler var ve Avrupa da futbol gerçekten değişiyor. Akıllarda şu etiketi olan flip flap ler kaldı artık

Aslında bir dönem kapanıyor yavaş yavaş ronnie ile. Bu transferin dünya üzerinde bıraktıgı etki bu. Dün gece trasnfer haberinin ajanslara düşmesinden sonra konuşulan konular içinde etiketlenmiş olsa brezilya futbolu ronaldinho'dan kat be kat daha trend halindeydi.  Adrianolar, nilmarlar, ronaldolar, elanolar vs derken Brezilya futbolunda yaşanan ivme kaybı hızla devam ediyor. En son saymaya çalışsan elde ne kaldı ki. Müzmin sakat kaka reis var, bence yeteneği boyu ile aynı seviyede olan robinho falan var.

Samba yaparak futbol oynayanların hepsi şimdi ülkesinde. Avrupa da geriye kalan Brezilya'lılar ise Avrupa ya ve oynadığı ülkeye uyum sağlamış futbolcular. Onlara saygı duymaktan başka yapacak bir şeyim olamaz zira bu isimler bir çırpıda şu şekilde aklıma geliyor.

interin filesini koruyan julio cesar,
interin sağ beki maicon,
interin defansının göbeğinde lucio
barcelonanı sağ kanadı dani alves,
chelsea'den ramires
arsenal'den denilson
fenerbahçe'den alex de souza ,
pato, milan'dan,
luis fabiano vs vs.

Digerleri benficadan luiz, shaktardan fernandinho gibi andre santosun dahi aşağısında olan tipler.

Ama geriden gelen yeteneklerin daha bilinçli oldukları kesin. Yukardaki isimlerin bir kaç yıl sonra yerlerini şunlara bırakacak olmaları Brezilya adına güzel.

.......

Antu.com bitmiştir, benim için bitmiştir, kendini bitirmiştir..

Sakin Ol Şampiyon 

Yazık. Fenerbahçe'nin kalesi olarak bellediğim, uzun yıllar fikirlerimle çorbalarına tuz attığım bir sitenin bu girişine hakikaten KOCAMAN yazıklar olsun.

Hani dünya klubuydu Fenerbahçe, Hani bas bas bağırıyordunuz İslam Çupi diye Lefter Reyis diye. Şuan Antu.com yöneticilerinin ne Lefter Reyiz için üzülmeye hakkı vardır, ne islam çupi sözleriyle böbürlenmeye hakkı vardır.

Hepimiz cürümümüz kadar ateş yakmaya çalışıyoruz bu gerçek. Kendimizce gördüğümüz hataları elimizin uzandığı son noktaya kadar eleştiriyoruz ama bu bir eleştri değil antu. Bu rencide etme, küçük düşürme, kendini yüceltme, 25 milyon vatandaşa sahip Fenerbahce Cumhuriyeti Teknik Direktörü'ne SAYGISIZLIK.  say - gı - sız - lık.

Demek BURASI FENERBAHÇE ha? Belki de sen bu satırları yazmak için doğmamışken bile o görseline fotosunu koyduğun KOCAMAN adam o çamur sahalarda o forma için mücadele ediyordu, sizler klavye başında delikanlılık yaparken o adam delikanlılığını sahada gösteriyordu. Emin ol sen daha portakalda vitamin dahi değilken o adam buranın Fenerbahçe olduğundan adı gibi emindi ve anasının ak sütü gibi helaldi onun yaptıkları. Ve şunu bil ki antu, eğer amaç Fenerbahçe'nin bekâsıysa, hepiniz toplaşsanız bir aykut kocaman kadar yırtamazsınız kendinizi. Emin olun o Aykut başkalarına koyduğu gibi size de koyacak.

Normal şartlarda Alex de souza hakkında dahi 2 tane konu açıldıgı zaman "aynı konudan daha önce açılmıştı" uyarısıyla üyeleri banlayan yöneticilerin siteye girildiğinde her tarafın Aykut Kocaman ın hoca olmadıgına dair başlıklarla dolu olmasına ses etmemesi dahi manidardır.

Bu görsel antu.com a yakışmadı. Bu görsel Adana'lardan, Malatyalardan, Trabzonlardan, Hakkarilerden, Antalyalardan Fenerbahçemi destekleyen ve fenerbahçem hakkında doğru bilgi almak adına, Fenerbahçe hakkında görüş bildirmek için girdiği sitenin yöneticilerinin dahi her zaman köstek oldugunu, başarıya giden yolda her zaman engel olacağını görmek üzücü oldu.

Alex De Souza'yı dahi başkan ayakta alkışlayana kadar itin bilmem neresine sokup, şimdi göklere çıkartan yönetimin Fenerbahçe'nin olası şampiyonluğunda zerre kadar savunmaya hakkı yoktur.

Lanet olsun sana "şen" gün dostu ANTU.

Ve bir dalga geçme:  Hadi bilmem nereniz yiyorsa, 13 yıl başkanlık yapmış Aziz Başkan'a da BURASI FENERBAHÇE desenize. Hadi!!

X 'e değer verilecekse o değer ancak heykeli dikilmiş Ale-x olur.

Gönülleri bu denli fethedebileceğini kimler tahmin edebilirdi ki İstanbul'a ilk geldiği zaman. Brezilyalıydı, 10 numaraydı, muhteşem tekniği vardı, Konfederasyon kupasında bize gol atmıştı falan filan.
Sonra minik minik parıltılar vermeye başladı. ve ilk parıltısını slolom bir golle İstanbulspor ağlarına gönderirken "sanki" dedirttirdi tribünlere. 
Ve o günlerden bu günlere..
Aslında hakkında Şu yazımı yazmıştım blogda. O yazıyı yazarken gelinebilecek son nokta budur tarzında bir yazı olmuştu ama nafileymiş. alex alessandro de souza yine yanılttı bizleri. Hayır bitmedi, daha bunlar ne ki diyor bağıra çağıra bizlere. Müthiş.


Gol sevinçlerindeki çığlıklarının içinde parlayan o gülümseyle karışık göğsünü parçalarcasına yumruklamasıydı kendisini onu göklere çıkarmamızın sebebi ve bu denli bir sevgiyi ilk yaşamamızdandır o sevgiye ad koyamamak, lakap takamamak.


Yazının ilk başında söylediğim İstanbulspor a atılan golden sonra bugune kadar tam 6 yıl geçmiş aradan.  


2 kere şampiyonluk vermiş bu takıma
4 kere lig ikinciliği olmuş. 2 si son dakika travması ile
4 kere de Türkiye Kupası finaline çıkmıştır.


rekor kırma rekorunu kıran comandante
Hazır yeri gelmişken söylemekte fayda var.
 Bu nevi şahsına münhasır pırlantanın elleri arasında Türkiye Kupasını görmek bu sene şampiyonluktan çok daha önemli olmak üzere benim bünyemde. Hakediyor. Lütfen artık alın şu kupayı, lütfen artık "dünyanın en çok rekor kırma rekorunu kıran comandante"nin ellerinde görelim o kupayı. Bu hasreti bitirmek ona yakışır efendiler.


Ve bir öneri:
Nba Tv sayesinde minikliğimden beri üzerimde yeşeren bir basketbol bir nba sevdası hakim. Gece 4 lerde uyanıp, mp3 player ın kulaklığını usulca tv ye takaraktan maç izlediğimiz günlerdi. Soğuk odada battaniyeye sarılarak. Ekrana gelen bir görüntü alır götürürdü o üşümeyi, ürpertiyi.


Yer Steples Center. Maç başlamak üzere. Helikopter kamerasından ve aktive kameradan bir çekim. Stad önü. Ve orda bir heykel. Magic Johnsson heykeli. ve altında bir takım bilgiler.
Son baharda hissedilen bu soğuğu magic johnsson üzerimden almışken artık aralık sonu geldi. hava buzz. Ve yine nba tv. Bu kez yer chicago.  Yine stad önü. Ve işte alevlenmeler. Smaca hazırlanan bir Micheal Jordan heykeli. Ve altında tek tek tüm tarihi başarıları, hikayeleri.


Futbol sadece futbol değildir.
İlkokul çocuklarının dahi diline maskara olmuş imparatorların agzından dökülen  -its the football thats the football- saçmalığının aksine futbol sadece futbol değilse ve bu adamın sadece bir futbolcu olmadığını her bünye yana yakıla kabul ediyorken artık efsaneleştirilmeli. Stadın önüne heykeli dikilmeli efendiler.


18 yaşında gökayların, okan alkanların, mert günokların heyecandan titreye titreye geçtiği kapılardan alev püskürmeli içlerine. Ve öğretilmeli o futbolculara oynamaya başlayacakları, formalarını ıslatıcakları takımın büyüklüğü. Ve öğretmenin yolu ancak onlara efsanelerini iyi tanıtmakla mümkündür.


Kızı istiklal marşı okuyan bir efsanedir o, 3 günlük tatili görünce amerika'ya kaçan(!)lara inat her dakikasında İstanbul'u, Türkiye'yi yaşayan bir efsanedir o, çocuğu çifte vatandaş olsun diye hamile kaldığında doğum için Avrupalara gidenlere inat ligin son maçında şampiyonluk kaçınca karnında ki bebeğini düşürme tehlikesiyle karşı karşıya kalıp gözyaşları içinde hastaneye kaldırılan yengemizin eşi olan bir efsanedir o.

Alex'le Sonsuza. (Üzgünüm bu gün)

Hakkında 1000'lerce yorum yapılan büyük kaptan hakkında ki yorumumda istatistiklerine vs. yer vermeyeceğim. Kaybedilen günlerde nasıl yanında olduysam kazanılan günlerde de yanında olmak adına bir iki kelime karalamak istedim sadece.

Maç sonu yaptığı basın toplantısında ilk kez kemiğime bıçak dokunmuş hissettim çünkü kaptan artık gideceğini ima ediyordu. kurduğu "ben artık sizden biriyim" "sözleşmemin sonuna kadar burdayım" "hoca ile sorunum yok futbolcu ile hoca arasında bu tarz şeyler olmamalı" gibi açıklamaları ile kanıksadım artık gideceğini. Belki minik bir olumlu anlamda komplo teorisi ile büyük kaptanın bu camiada belki bir antrenör, belki bir teknik direktör olmak istediği anlamını çıkarıp biraz kendimi telkin etmeye çalışsam alışmamışım bu hissiyata.


Düşünüyorum da

* O çıktıktan sonra Sarı Laci Çubuklu'nun 10 numarasını kim geçirecek sırtına ?
* Var mı şuan böyle bir kaptan ?
* Geçtiğimiz sene kara mayıs ayında o iğrenç günde locaya baktığımızda kameralara karnı burnunda haiyle hüngür hüngür ağlarken yakalanıp kamera karşısındakilerin içini burkan nur yüzlü, gözleri ile birlikte kalbide gülen içimizden biri bir kaptan first lady si bulabilecek miyiz tekrar ?
* Gol attıktan sonra -uzak kaleye dahi attığı gol sonrasında- kendi tribününe koştuğunda o tribündeki binlerce kişi O gittikten sonra hangi futbolcu için iki kollarını yukarı kaldırıp secdeye yatar gibi vücut diliyle konuşulacak ?
* Otobüslerden inip, kendi takımına serzenişte bulunan taraftar ile küfürlerle, itiş kalkışlarla tartışan kaptanlarında koca kafalarını dolaştırdığı şu ülkede kimn kıymeti bilinecek bu kadar ve O olmazsa kim parlayacak 30 milyon Fenerbahçe Cumhuriyeti vatandaşlarının kalbinin en kıymetli yerinde ?

Seni Çok Sevdim Kaptan. Senin Profesyonelliğini Sevdim. Öfkeden kalbimin dakikada milyonlar attığı maç sonrasında senin beyefendiliğinle ve yatıştırıcılığınla yatışmayı sevdim.

Ve artık bir konuyu daha kanıksamam lazım geldiğini şuan farkettim. Pierre Pare'miz gibi olacak sonun. Elbet hepimiz isteyeceğiz bu camianın içinden çıkmamanı, bu cumhuriyetin yönetiminde olmanı ama olmicak hacı. Olmicak. :( Gideceksin binlerce km uzaga ve gelmeyeceksin geri. :( Sana içeceğim bugun dev adam ve dua edeceğim gelmesin o yıl sonu.